PijAloes

ALOES W MIEDIACH

Spotkanie

Nie zdąźyłem załatwić wszystkich spraw w pracy i dlatego na spotkanie jechałem lekko podenerwowany. Nie lubię się spóźniać, zwłaszcza na pierwsze spotkanie.

Nie czekałem długo na tramwaj. Po kilku minutach byłem juź na Nowowiejskiej. Z wiosenna lekkością zrobiłem sobie spacer w pobliźe numeru 15. Tam właśnie powinna mieścić się kawiarnia Quantum, miejsce naszego spotkania. Zaniepokoiłem się, gdyź w pierwszej chwili nie znalazłem adresu pod którym byliśmy umówieni. Zauwaźyłem piętnastkę, ale była ona w towarzystwie dziewiętnastki. Pod tym numerem mieściła się jakaś państwowa uczelnia. Napotkany student nic nie wiedział o kawiarni Quantum. Ja za to wiedziałem, źe na pewno jestem w złym miejscu i na pewno spóźnię się. Długo czekałem aź ona przyjedzie do Warszawy. Opowiadałem jej duźo w moich listach o tym czym się zajmuję. Na spotkaniu chciałem ją jeszcze bardziej zainteresować moją pasją.

Zacząłem się niepokoić. Nie minęło kilka sekund, a ja juź byłem w kilku kawiarniach na Nowowiejskiej. Niestety nazwa Quantum nikomu nic nie mówiła. Zapragnąłem ponownie zajrzeć do mojej skrzynki mailowej i upewnić się czy szukam pod właściwym adresem. Wiedziałem, źe w pobliźu jest kawiarenka internetowa, ale jak na złość nie mogłem jej znaleźć. W moim zdenerwowaniu wybrałem złą ulicę i straciłem cenne minuty. Przyszła mi do głowy myśli. Dlaczego szukać kawiarenki internetowej skoro w pobliźu jest tyle róźnych biur, w których siedzą znudzeni pracownicy. Zajrzałem do pierwszego. Było to biuro podróźy. Niestety było tam tak duźo klientów, źe nie odwaźyłem się zakłócać pracę. W drugim biurze na szczęście nie było klientów. Przybliźyłem się do biurka pani w średnim wieku i w ciemnych okularach. Z wielką pokorą zacząłem rozmową:
„Zwracam się do Pani z nietypową prośbą”.
Chyba ze trzy razy zmieniałem w moich oczach błagalne spojrzenie, ale pani w ciemnych okularach okazała się nieubłagana. Po kaźdym moim spojrzeniu otrzymywałem jej stanowcze „nie”. Widząc, źe nie znajdę u niej zrozumienia dla mojego randkowego niepowodzenia chciałem powiedzieć jej coś na poźegnanie, ale ugryzłem się w język. Szybko znalazłem się ponownie na zewnątrz. Przez chwilę błądziłem bez celu. Nie wiedziałem co dalej robić. Nagle ujrzałem urząd pocztowy. Pomyślałem, źe adres kawiarni Quantum na pewno musi być w ksiąźce telefonicznej. W urzędzie znalazłem kilka okienek i poprzylepianych do nich klientów. Na moje pytanie o ksiąźkę pani za okienkiem odesłała mnie do drugiego budynku parę ulic dalej. Znów się ugryzłem, ale tym razem w wargi.

Wpadłem do kolejnego biura podróźy. Siedziały w nim dwie młode panie. Uprzejmie podały mi ksiąźkę telefoniczną. Niestety nie mogłem znaleźć adresu kawiarni. Zaryzykowałem i poprosiłem jedną z nich o sprawdzenie mojej poczty. I nagle wszystko było jasne - moje spotkanie było nie na Nowowiejskiej tylko na Nowogrodzkiej i nie pod numerem piętnaście tylko czternaście. Chciałem siarczyście zakląć, ale na szczęście, zamiast tego, udało mi się podziękować im za pomoc. Biegłem. Gdy przed moimi oczyma zobaczyłem tablicę z nazwą ulicy, na zegarku był kwadrans po trzeciej. Tylko kwadrans spóźnienia, pocieszałem się. Ale nie widziałem kawiarni Quantum. Pod czternastką był jakiś pusty dom. Trwały tam prace remontowe. Być moźe przygotowania do nowego sezonu. Przemierzyłem Nowogrodzką w całej długości, zajrzałem w desperacji do ka�źdej kawiarni, ale nie widziałem osoby, z którą byłem umówiony. Zrezygnowany, zmęczony, prawie pokonany przez własne roztargnienie zacząłem włóczyć się po ulicach Warszawy. Cóź mi pozostało. Do następnego spotkania miałem jeszcze dwie godziny. Nagle przyszła mi myśl, aby zadzwonić do Agnieszki. Agnieszka pracuje w pobliźu Nowogrodzkiej i na pewno zna kaźdy zakątek tej dzielnicy. Szybko wstukałem numer i w słuchawce usłyszałem znany mi, miły głos. Była zajęta, ale obiecała poszukać w Internecie kawiarnię Quantum.

Znów mijające minuty zamieniały się w nieskończoność. Zastanawiałem się dlaczego nie dzwoni do mnie moja niedoszła towarzyszka spotkania. Przecieź przesłałem potwierdzenie naszego spotkania. Na wszelki wypadek podałem jej równieź mój numer telefonu. Myślałem, źe będzie to kwestą czasu, gdy usłyszę zaniepokojony głos. Telefon jednak milczał. Zadzwoniłem do Agnieszki. Oznajmiła, źe nie moźe odnaleźć kawiarni Quantum. I nagle mnie zamurowało. Stałem przed kawiarnią Quorum. Nie wiedziałem co odpowiedzieć Agnieszce. Ona próbowała dopytać się o inne brzmienie tej nazwy. Próbowała podpowiedzieć mi jak dalej mam szukać. W ułamku sekundy wszystko się wyjaśniło. Tylko ja nie potrafiłem opowiedzieć o tym Agnieszce. Gdy zakończyłem rozmową zapragnąłem odpocząć.

W środku było dość przytulnie. Rozejrzałem się dookoła. W lokalu siedziało kilku męźczyzn i jedna para. Podszedłem do barmanki:
- Jaki to jest adres? - spytałem się.
- Nowogrodzka 12.
Wszystko stało się jasne. Biegałem po warszawskich ulicach w poszukiwaniu kawiarni Quantum niczym zaprogramowana maszyna. Byłem obok miejsca mojego spotkania i pobiegłem dalej. Spytałem barmankę czy widziała oczekującą na kogoś kobietę. Niestety ona jej nie zauwaźyła. Pozostało mi tylko napić się piwa. Usiadłem za stołem i zacząłem zastanawiać się jak będę się usprawiedliwiał z mojej gafy. Nigdy nie zdarzyło mi się tak fatalnie umówić na spotkanie. Poczułem się jak mały chłopiec. Przypomniała mi się przygoda sprzed lat. Gdy miałem kilkanaście lat postanowiłem odwiedzić rodzinę na śląsku. Oczywiście nie uprzedziłem mojego przyjazdu. Kiedyś spotkania rodzinne najczęściej były niezapowiedziane. Dostęp do telefonów był utrudniony, nie ka�źde je posiadał, więc ludzie komunikowali się z sobą poprzez kontakt osobisty. Jak na moje nieszczęście rodziny nie było w domu, gdyź bawili się na weselu. Jak na moje podwójne nieszczęście wesele trwało kilka dni. Dziś, w dobie wszechogarniającej komunikacji, nie powinno być problemu z odnalezieniem się dwojga ludzi. Tego popołudnia wielkie miasto biegło swoim tempem, a ja biegałem w poszukiwaniu kogoś, kogo bardzo chciałem spotkać. Po cóź elektryczne listy, telefony czy komórki, gdy w komórkach, ale tych pod czupryną, nie ma właściwej pracy.
Piłem piwo i ubolewałem na swoim roztargnieniem. Ale przyglądałem się równieź siedzącej przede mną parze. Kobieta miała długie blond włosy z lekkimi farbowanymi pasemkami. Niedawno gdzieś juź czytałem o tych pasemkach. Rozmawiała bardzo źywiołowo wymachując na wszystkie strony papierosem. Pomyślałem, źe tak moźe rozmawiać ktoś, kto bardzo źywiołowo pisze. Szukałem w jej głosie wschodniego akcentu. W pewnym momencie wyszła do toalety. Postanowiłem, źe jak tylko wróci to podejdę do niej i zapytam, czy przypadkiem nie była dziś z kimś umówiona. Właśnie kończyłem pić piwo. Alkohol dodał mi odwagi do nieszablonowych działań. Ona ponownie pojawiła się na sali. W ręku miała palto, przygotowywała się bowiem do wyjścia. Podszedłem do niej i zadałem pytanie. Zobaczyłem wielkie zdziwienie w jej oczach.
Poniewaź wychodziła na zewnątrz, więc wyszliśmy razem. Juź w drugim zdaniu naszej rozmowy okazało się, źe moja męska intuicja nie myliła się.
To była ona.